Pepijnscholte’s Weblog

Voor de minor management van creativiteit en innovatie hebben we (New Iris) ervoor gekozen om een documentaire te maken over geluk.

Voor de documentaire leek het ons leuk om een item te maken over skischansspringen. En dan niet kijken hoe anderen het doen, maar echt zelf leren schansspringen. Mark en ik waren de vrijwilligers voor dit item. Al snel hadden we contact met de voorzitter van het Nederlands skispring team die ons voorstelde aan een trainer, Ignat Boland. Ignat heeft in Duitsland zijn licentie gehaald voor skispringtrainer en hij stond er voor open om ons het skischansspringen te leren.

Zaterdag 8 december was het zover. Om half 7 vertrokken we naar Meinerzhagen in Duitsland. Remco en Duy gingen mee ter ondersteuning en voor het filmen van het item. Na 3 uurtjes gereden te hebben zagen we de schansen al liggen, wat een gigantische apparaten. Heel indrukwekkend om dit van dichtbij mee te maken en zelf te gaan doen. Snel omkleden dus en aan de slag!

 

 

Na een korte uitleg van Ignat waren we zover en ging het echt gebeuren. We begonnen rustig om te wennen aan het materiaal. Mark had hier wat meer moeite mee dan mij, het zag er af en toe hilarisch uit. Na wat aanpassingen van het materiaal kreeg Mark ook de controle en ging het stukken beter. Al snel volgende de verschillende stappen elkaar op. Glijden van de 15 meter schans werd omgezet in glijden van de 38 meter schans om meer snelheid te krijgen. Daarna moest toch echt de eerste sprong gemaakt worden van de 15 meter schans. Die kleine schans zag er aardig lastig uit en in de praktijk kwam ik daar dan ook snel achter. Van elke val leer je dan ook aardig snel. Het was tijd voor een pauze en we zijn even het dorp in gegaan om te lunchen en om de Duitse kerstsfeer te proeven. Naast het skischansspringen hebben we ook nog even de tijd gevonden om een beetje te dollen en mooie foto’s te nemen.

 

  

Na de lunch gingen we verder en toen we de 15 meter schans onder de knie hadden werd het tijd om nog meer snelheid te krijgen, dit gebeurde door te glijden van de 60 meter schans. Niet alleen de techniek onder de knie krijgen was zwaar, het zwaarste was nog dat Mark en ik elke keer weer die grote berg op moesten lopen. Dit begonnen we aardig in onze benen te voelen.

 

De tijd verstreek snel en het was tijd voor de laatste stap. Springen van de 38 meter schans! De spanning was te zien en Mark wou graag als eerste springen en ging ervoor. Van bovenaf gezien zag het er spectaculair uit. Mark vertrok, bouwde snelheid op kwam aan het eind van de schans en moest springen. Alleen vanaf dat punt maakte de heuvel een knik en konden wij Mark niet meer zien. Was hij gevallen? Na even de adem ingehouden te hebben zagen we Mark toch weer in beeld verschijnen en was hij veilig beneden gekomen. Daarna was ik aan de beurt en bij het zitten op de balk boven aan de schans was het even slikken. Toch vertrok ik. En ook ik landde op beide voeten. We vonden dit zo een kick dat Mark en ik besloten om nog een keer van de 38 meter schans af te springen. Ook deze sprong verliep vlekkeloos. Mark en ik waren een extreme ervaring rijker en hadden een glimlach van oor tot oor! Dit was echt een fantastische belevenis en zeker de moeite de waard!!!

 

 

Vriendelijk springgroeten.

(voor alle foto’s van het schansspringen  http://www.slide.com/r/w0IlWNyQ7z-47dqcq04Jo9ZHb_Pr9grR?previous_view=lt_embedded_url)